Asides

De beklimming van 2013

                                                                     We zijn binnen!

 

IMG_5429 (2)

 

Allemaal hebben we de Mont Ventoux bevochten en, op een na fietsend of lopend haar top bereikt. De berg was ons gunstig gezind, de zon scheen, maar niet te warm, niet te koud, De wind hield zich zeldzaam rustig. De gespannen kopjes die zich vanochtend om zeven uur op ‘n koude donkere parkeerplaats verzamelden, hebben plaatsgemaakt voor bezwete maar opgeluchte, trotse gezichten.

We hebben het gehaald, onze missie is volbracht: de top bereiken om aandacht te vragen en geld in te zamelen voor onderzoek naar M.S. Onderzoek om met kennis deze ziekte te bedwingen. Of laten we die bijbehorende onpeilbare grilligheid op z’n minst dragelijker maken voor haar patiënten en hun omgeving.

IMG_5487 (2)Ik zou graag vertellen over hoe de lopers vanochtend gezamenlijk startten. 10 wit- groene gesponsorde shirts op ‘n rij. Het is nog koud maar de dag belooft al warm te worden. Onderweg naar boven zal de eenheid in duo’s en eenlingen uiteen vallen. Ieder loopt zijn eigen schema. Waar de ene pootjes licht over het asfalt lijken te zweven is het voor de andere benen een pijnlijke verzurende aangelegenheid. Om de zeven kilometer staan hulpposten opgesteld. Daar wachten partjes sinasappel, water, plakjes ontbijtkoek en vooral bemoedigde, bewonderende aanmoedigingen.

Ik zou ook graag vertellen over de 12 fietsers, die wat rommeliger, stonden opgesteld om te starten voor de tocht. IMG_5531 (2)In de sliert groen witte shirts vallen al gauw gaten. Terwijl de helft zwoegt over het valse plat bij Sault zijn de koplopers al een bocht verder in de hoogte geklommen.

 

 

 

Ik zou nog liever vertellen over het warme onthaal aan de finish op 1912 meter en alles wat daar tussen lag: Het zweet, de magische vergezichten, de toejuichende begroetingen onderweg. De verrassing als na 18 kilometer eindelijk het weerstation, ons eindpunt, in de hoogte zichtbaar wordt. Het ultieme zwoegen op die laatste 7 kilometer, waar de berg droog, kaal en vooral heel, heel steil is. IMG_5687 (2)Hoe de eersten die boven de finish bereiken de rest die laatste zware 500 meter binnenjuicht. Er is geen verschil meer tussen loper of fietser.

Allemaal gelijk voor dat ene doel. Kippenvel, als van bovenaf je naam geroepen wordt. We kennen elkaar allemaal. Nog een bocht te gaan, stijging 20%. Dan door het stenen paadje omhoog de wit-groene liefdevolle warmte in. Hoe Wilma de sporters de laatste 500 meter omhoog juicht vanaf een stoel. Eenmaal boven geeft ze ‘haar’ sporters dwars door het natte zweet heen een liefdevolle knuffel. Gejuich, geklap, gejoel tanden op elkaar, zweten en kippenvel. Dat had ik allemaal willen vertellen, en veel uitgebreider ook. Want het is te mooi, te intens, onvergetelijk mooi om dit met weinig woorden af te doen.

Maar de slot bbq wacht. Er rest geen tijd meer om dit met de juiste woorden in al haar glans te omschrijven. Straks zullen we met z’n allen nog één avond samen zijn, samen eten, lachen en ontspannen en proosten op ons gezamenlijk succes. Het is volbracht.