Alle berichten van Ronald

De beklimming van 2013

                                                                     We zijn binnen!

 

IMG_5429 (2)

 

Allemaal hebben we de Mont Ventoux bevochten en, op een na fietsend of lopend haar top bereikt. De berg was ons gunstig gezind, de zon scheen, maar niet te warm, niet te koud, De wind hield zich zeldzaam rustig. De gespannen kopjes die zich vanochtend om zeven uur op ‘n koude donkere parkeerplaats verzamelden, hebben plaatsgemaakt voor bezwete maar opgeluchte, trotse gezichten.

We hebben het gehaald, onze missie is volbracht: de top bereiken om aandacht te vragen en geld in te zamelen voor onderzoek naar M.S. Onderzoek om met kennis deze ziekte te bedwingen. Of laten we die bijbehorende onpeilbare grilligheid op z’n minst dragelijker maken voor haar patiënten en hun omgeving.

IMG_5487 (2)Ik zou graag vertellen over hoe de lopers vanochtend gezamenlijk startten. 10 wit- groene gesponsorde shirts op ‘n rij. Het is nog koud maar de dag belooft al warm te worden. Onderweg naar boven zal de eenheid in duo’s en eenlingen uiteen vallen. Ieder loopt zijn eigen schema. Waar de ene pootjes licht over het asfalt lijken te zweven is het voor de andere benen een pijnlijke verzurende aangelegenheid. Om de zeven kilometer staan hulpposten opgesteld. Daar wachten partjes sinasappel, water, plakjes ontbijtkoek en vooral bemoedigde, bewonderende aanmoedigingen.

Ik zou ook graag vertellen over de 12 fietsers, die wat rommeliger, stonden opgesteld om te starten voor de tocht. IMG_5531 (2)In de sliert groen witte shirts vallen al gauw gaten. Terwijl de helft zwoegt over het valse plat bij Sault zijn de koplopers al een bocht verder in de hoogte geklommen.

 

 

 

Ik zou nog liever vertellen over het warme onthaal aan de finish op 1912 meter en alles wat daar tussen lag: Het zweet, de magische vergezichten, de toejuichende begroetingen onderweg. De verrassing als na 18 kilometer eindelijk het weerstation, ons eindpunt, in de hoogte zichtbaar wordt. Het ultieme zwoegen op die laatste 7 kilometer, waar de berg droog, kaal en vooral heel, heel steil is. IMG_5687 (2)Hoe de eersten die boven de finish bereiken de rest die laatste zware 500 meter binnenjuicht. Er is geen verschil meer tussen loper of fietser.

Allemaal gelijk voor dat ene doel. Kippenvel, als van bovenaf je naam geroepen wordt. We kennen elkaar allemaal. Nog een bocht te gaan, stijging 20%. Dan door het stenen paadje omhoog de wit-groene liefdevolle warmte in. Hoe Wilma de sporters de laatste 500 meter omhoog juicht vanaf een stoel. Eenmaal boven geeft ze ‘haar’ sporters dwars door het natte zweet heen een liefdevolle knuffel. Gejuich, geklap, gejoel tanden op elkaar, zweten en kippenvel. Dat had ik allemaal willen vertellen, en veel uitgebreider ook. Want het is te mooi, te intens, onvergetelijk mooi om dit met weinig woorden af te doen.

Maar de slot bbq wacht. Er rest geen tijd meer om dit met de juiste woorden in al haar glans te omschrijven. Straks zullen we met z’n allen nog één avond samen zijn, samen eten, lachen en ontspannen en proosten op ons gezamenlijk succes. Het is volbracht.

De dag voor de beklimming

De laatste twee deelnemers zijn binnen. Alle anderen zijn al gesetteld en maken zich op voor De grote dag die morgen wacht. Voor de meesten van ons houdt dat rusten in is of slechts ‘n klein rondje lopen of trappen. Een groepje mannen daargelaten die, terwijl de bakker haar deuren net heeft geopend, al geruisloos op hun fietsen zijn gestapt. Zij gaan vast op verkenning.

De ploeg bestaat dit jaar uit elf fietsers en tien lopers. Daaromheen hun partners, verzorgers en dierbaren. Iedereen doet wat ie kan om ook dit jaar weer tot een succes te maken. Het is het vierde jaar dat Move For MS de Mont Ventoux gaat beklimmen. Al staan we verspreid over de camping in het prachtige Vaison la Romaine, de saamhorigheid is groot. Samen voor dat ene doel: M.S. onder de aandacht brengen en zoveel mogelijk geld verzamelen voor onderzoek om die grillige ziekte een halt toe te roepen.

Voor Ruud, de geestelijk vader van de beklimming zijn het drukke dagen. Hij vindt het hartverwarmend ‘mooi’ Zegt hij met onvervalst Rotterdams accent met ‘n gulle lach en oogjes die steeds meer gaan stralen. Dat al die mensen 1100 kilometer rijden om die gekke berg te trotseren. IMG_5408 (2)Hij zorgt goed voor ‘zijn’ mensen. Een ieder wacht een warm welkom als ze zich ongedwongen komen melden bij hun caravan. Gisteravond nog, koffie, thee, bier alles mag. En terwijl hij met zijn zoon de afwas nog even gauw wegwerkt verzamelt hun aangepaste caravan zich met volk.
Renners, fietsers en hun aanhang.

Tuinstoelen naar binnen, het past allemaal maar net. De koffie loopt inmiddels door, te midden van deze drukte zit Wilma, trots te zijn. Trots, op al deze mensen die hun bijdrage leveren tegen die ziekte die ook haar 20 jaar geleden zomaar aanviel. Al deze mensen met hun prestatie voor haar, en al die andere MS-patiënten. Geld voor onderzoek is nodig.

Energie is voor haar een kostbaar goed. Maar ze laat zich niet kennen. Ze wil overal bij zijn, alles meemaken. Terwijl de drukte haar caravan haast uit elkaar doet  spatten blijft ze erbij. ‘Of ik hier niet moe van wordt? Ik was vanochtend al moe toen ik wakker werd, ik merk ’t zo langzamerhand niet meer.’ Vermoeidheid is ‘n structurele staat van zijn, voor de mensen die MS hebben.

IMG_5387 (2)Zo ook nu, met hun caravan als hoofdkwartier van de organisatie. Enkele mannen hebben zich verzameld voor overleg. Zij zullen niet fietsen of rennen maar op een andere manier meehelpen aan het succes van deze tocht. ‘Waar komen de hulpposten, wie bemand welke, hoe houden we de eventuele uitvallers warm?’

En ondertussen snijdt Wilma, met haar aangepaste mes de tomaten voor de pasta party van vanavond. Iedereen maakt een flinke portie koolhydraten om met elkaar gezamenlijk op te eten. IMG_5394 (2)Daar wordt de dag van morgen besproken. Tactieken gedeeld; Waar zitten de kuitenbijters, waar is het aardig vlak? Hoe snij je de laatste bocht voor het weerstation aan?We gaan het morgen zien.

Vertrek is om zeven uur van de camping. Het startschot voor de lopers klinkt om negen uur, de fietsers volgen een half uur later. Een ding is zeker,  we leveren allemaal onze eigen topprestatie, ons eigen gevecht met de berg. En boven op de 1912 meter zal Wilma ons binnenhalen. Trots aan de finish.  Met z’n allen in ons gevecht tegen MS.

Een prestatie om trots op te zijn

Een verslag van Ruud Zoeteman

Een goed stel!

Eindelijk na maanden voorbereiding en trainen is vandaag het moment aangekomen, waar we het met zijn allen voor doen: ons inzetten voor het goede doel van Move For MS. Aan de voet van de Mont Ventoux verblijven we met in totaal 46 personen. Waarvan vandaag 25 deelnemers de berg gaan beklimmen, met steun van 21 begeleiders en 2 hele jonge supporters, namelijk Raven Spruit van 1 ½ jaar en Rosalie Wiltschut van 3 maanden oud.

Edwin van de Berg en Denis Ancel hadden deze morgen de wekker al vroeg gezet. Om 04:30 stonden zij al op om vandaag de Mont Ventoux 2 keer te beklimmen. Vanaf de camping zouden zij in het donker naar Malaucene  fietsen. Hiervandaan beklommen ze de berg vanuit de meeste steile kant. Een prestatie die Ronald Spruit en Marianne eerder deze week al hadden geleverd. Echter na deze beklimming zouden beide heren ook afdalen naar Sault om zodoende samen met de overige deelnemers de berg ook vanuit Sault te beklimmen.

Tegen de tijd dat Edwin en Denis aan hun tocht begonnen, stonden de overige deelnemers op om zo voorbereidingen te treffen. Op het afgesproken tijdstip van 06:45 verzamelde iedereen zich bij de poort van de camping. Met de slaap nog in de ogen en de enigszins gespannen gezichten werden de laatste instructies gedeeld. Vervolgens zette de karavaan zich in beweging in de richting van de Mont Ventoux. Op weg naar de top passeerden we Edwin en Denis, die nog aan hun eerste beklimming bezig waren. Uiteraard werden deze mannen door iedereen luidt aangemoedigd en gaf dit hen een enorme boost om ook de laatste 8 kilometer van de klim te volbrengen.

foto gemaakt op de top.

Nadat de top van de Mont Ventoux voor de eerste maal op deze dag was bereikt, werd er de tijd genomen om de groepsfoto’s te maken. Voor sommige deelnemers was het de eerste kennismaking met de berg, en de hoogte en het immens kale landschap maakte op dit vroege tijdstip nog meer indruk. Zodra de foto’s waren geschoten, werd de afdaling naar onze startplaats Sault ingezet. Op de parkeerplaats in Sault werden de fietsen uitgeladen en gereed gemaakt voorvertrek.

De lopers begonnen aan hun warming up of probeerden hier en daar nog wat spanning te

spanning voor de start.

lozen. Bij een ieder was de spanning voor de start van het gezicht te lezen. In de tussentijd hadden ook Edwin en Denis zich bij de overige deelnemers gevoegd. Zij hadden de eerste deel van de beklimming succesvol afgerond en hadden na korte pauze de afdaling ingezet. Zodoende konden alle deelnemers tegelijk starten.

 

Nadat John Clarisse het officiële startschot had gegeven door luid te claxonneren, kwam het hele peloton om 09:10 in beweging. De fietsers voorop, gevolgd door de lopers werd het eerst gedeelte bij een al warme temperatuur van 21 graden zonder moeite volbracht.

Bij de eerste verzorgingspost van Theo Verschoor op 5 kilometer, was er al duidelijk verschil tussen de lopers en de fietsers. Onderling lagen de fietsers en lopers nog wel dicht bij elkaar. Er werden nog geen klachten of pijntjes gemeld en vol goede moed ging men verder naar de volgende verzorgingspost.

In vergelijking tot de eerste 5 km, was het 2e gedeelte een stuk zwaarder. Dit gedeelte had een gemiddeld stijgingspercentage van boven de 5 % en de temperatuur had inmiddels ook al de 24 graden bereikt. Gelukkig lag dit gedeelte nog in het bos, zodat de fietsers en lopers nog enige verkoeling in de schaduw konden vinden.

Bij de tweede verzorgingspost geeft menig loper bij Ria en Monique aan dat het hun moeite koste om het pasritme vast te houden. Op het 10 kilometerpunt waren de lopers dan ook erg blij dat zij even een rust- en drankpauze konden nemen. De fietsers daarentegen klommen onverdroten voort, onderweg genietend van de mooie natuur.

De volgende verzorgingspost stond op 15 kilometer, een punt waar je als loper en fietser tegen opziet. Gestaag en vrij stijl gaat de klim daar verder en waar op dit tijdstip van de dag ook de temperatuur steeds verder begint op te lopen.  De derde post is dan ook een belangrijke post, hier moet je energie bij gaan tanken. Anders kom je jezelf later tegen en zal de man met de hamer je onherroepelijk terug fluiten.

De lopers en de fietsers hadden deze boodschap goed begrepen, en maakten dankbaar gebruik van het aanwezige fruit, ontbijtkoek en suikers die Jacqueline en Kitty voor hen hadden klaar gelegd. De bidons werden hier nogmaals gevuld en wat volgde was een relatief makkelijke aanloop naar de grande finale. Tot aan het 20 kilometer punt komt het stijgingspercentage niet boven de 4,5 % uit. De fietsers konden hier hun beenspieren ook wat rust geven omdat dit gedeelte stukken vals plat naar beneden kent.

Dan bij een scherpe bocht naar rechts komt dan eindelijk de top in zicht. Het kale gedeelte en de direct steile stukken boezemen iedere klimmer angst in. De gedachte “zal ik het nog wel halen” schiet bij menigeen voorbij. Gelukkig hadden wij juist op dat punt onze 4e verzorgingspost ingericht. Op deze post zorgden Caroline en Wilma niet alleen voor het voedsel en de drank, ook praten zij de deelnemers moed in om ook de laatste 6 kilometer van de beklimming met succes te voltooien.

Na het verlaten van verzorgingspost 4 gaat iedere deelnemer de volle strijd aan om de top

Eenzaam op weg naar de top

te bereiken. De wind die op het kale gedeelte vrij spel heeft en de zon die steeds feller wordt maken het voor een ieder een uniek gevecht. En dan hebben we het nog niet eens over het gemiddelde stijgingspercentage van boven de 7 % met hier een daar een bocht die uitschiet naar een percentage van boven de 12 %.

 

Vanaf hier vervolgt ieder zijn eigen weg, de een ongestoord op zoek naar een ritme, de ander onder indruk van de immense omgeving. Het is dit gedeelte waar iedere deelnemer het zwaar heeft en zowel fysiek en mentaal een gevecht levert. Want het lijkt er maar op of dat puntje van de top maar niet dichter bij komt. Gelukkig is er nog een extra verzorgingspost op 23 kilometer, waar Jaap de zwoegende deelnemers opvangt. De drank en al het andere wat op tafel staan wordt dan ook niet alleen gretig door onze deelnemers aangepakt.

Later voegen ook Theo en Martha zich bij deze verzorgingspost. Zij hebben eerder deze dag een teleurstelling moeten verwerken, omdat hun tandem gisteren kapot is gegaan. De schade is helaas niet in Frankrijk te herstellen, en zodoende hebben ze een streep moeten zetten door hun plan om de berg op de unieke wijze te beklimmen. Gelukkig zorgt Martha met haar massage kwaliteiten ervoor dat de lopers ook het gevecht met de laatste 3 loodzware kilometers kunnen aangaan.

Er wordt gezucht en gesteund en zo gaat er weer een kilometer voorbij. Een gevecht op iedere meter van de berg, maar de gedachte om te stoppen is er niet, je zult hoe dan ook de top te bereiken. Plots zie je dan toch een aantal fietsers stilstaan en denk je wat is er aan de hand. Al snel besef je dat jij bij het monument van de overleden wieller legende Tommy Simpson bent. Een moment dwaalt je gedacht af, maar je weet al snel ik ga door want het is nog maar iets meer dan een kilometer naar de top.

De laatste meters voor Astrid en Ineke

Hoe zwaar de laatste kilometer ook is, het lijkt toch gemakkelijker te gaan. De top die eerst nog zo ver weg leek, komt nu toch steeds dichterbij. Als ik de top nader herken ik van verre ook al de shirts van onze deelnemers, zij hebben de top al voor mij bereikt. Zij helpen je door, dat o zo vervelende laatste bochtje heen, en onder luide aanmoedigingen en applaus bereik je dan eindelijk de top. Je beseft dan dat je een topprestatie hebt geleverd en bij de omhelzingen van al deze enthousiaste, sportieve en warme mensen voel je de spanning, pijn en emotie uit je lichaam vloeien. Moe en voldaan geniet je op de top na van een schitterend uitzicht en een mooie prestatie.

 

Niet alle aankomsttijden zijn bij mij bekend, maar bij een prestatie als deze is tijd ook helemaal niet belangrijk. Wat ik veel belangrijker vindt, is dat je voor je zelf kunt bewijzen dat als je een doel hebt je dit ook kan bereiken. Het doet mij deugt dat er zoveel lieve mensen, zowel bij de deelnemers als de bij de begeleiders, zijn die samen voor deze schitterende dag hebben gezorgd. Ik ben ongelofelijk trots op een ieder die zich heeft ingezet en hiermee het doel voor Move For MS hebben ondersteund. Na de vele positieve reactie na afloop kijken wij alweer vooruit om volgend jaar voor alle MS patiënten weer een topprestatie te leveren.

Yes we did it!

Vandaag was de grote dag. In konvooi vertrokken we in alle vroegte van camping Carpe Diem in Vasion la Romaine richting Sault waar de start van de beklimming van de Mont Ventoux voor de meeste deelnemers begint. Inderdaad de meeste want er zijn twee fanatiekelingen, Edwin van der Berg en Denis Ancel, die de berg twee keer met de fiets omhoog gaan. Zij zijn nog eerder vertrokken om een beetje gelijktijdig met de overige deelnemers op de top aan te komen. Petje af voor deze mannen!

Er was grote pech voor Theo Gunther en Martha Derogee. De bedoeling was om met een tandem naar boven te gaan maar dit plan moesten ze noodgedwongen laten varen omdat de tandem een dag ervoor een technisch mankement had. Er moest een wiel worden vervangen en dat was helaas niet voorradig bij de Franse fietsenmakers. Heel erg triest voor Martha en Theo maar ze zijn vastbesloten om volgend jaar revance te nemen!

Onze gedachten gaan ook uit naar Arend Keemink die niet mee kon omdat hij zijn achillespees gescheurt heeft tijdens een spelletje squash. (Sommige mensen doen van alles om ergens onderuit te komen).

Om 09.15 uur werd het startsein gegeven en de 13 lopers en 9 fietsers gaan op weg om een prestatie van formaat neer te zetten. Het zonnetje begon al aan kracht te winnen wat het een en ander er niet makkelijker op maakt. Iedereen liep/fietst zijn eigen tempo op weg naar de top en voor iedereen is het een prestatie van formaat om boven te komen. Want dat het pijn doet is zeker. Moe maar zeker ook voldaan bereikten de deelnemers één voor één de top.

Onze speciale dank gaat uit naar het verzorgingsteam, die deelnemers om de 5 kilometer hebben bevoorraad. Waarbij hun aanmoedigingen ook voor postive energie zorgden.

Nadat iedereen veilig van de berg was teruggekeerd, werden de voorbereidingen voor de afsluitende barbeque getroffen. De barbeque werd geopend met champagne en een toost op de goede afloop van vandaag. Onder het genot van een lekker stukje vlees werden de ervaringen van beklimming uitgewisseld en menig één al in gedachte uit ging naar de editie van 2013. Na deze inspannende maar vooral ook zeer geslaagde dag zocht iedereen vroeg zijn bedje.

 

The day before …

Vrijdag 9 september

Iedereen bereid zich op zijn eigen manier voor. Sommige vertoeven aan het zwembad, anderen gaan  ontspannen stukje fietsen weer anderen gaan even op De Kale Berg kijken om sfeer te  proeven.

Op de (nu nog sympathieke)Kale Berg is vandaag een actie van Ven2Cops.

De politie agenten van Zuid Holland Zuid gaan diverse keren naar de top. Daar er ook een bekende van ons naar boven gaat ( geen professionele relatie!) besloten wij om hem te gaan aanmoedigen. Gelukkig hebben de agenten geen opsporing bevoegdheid in “France” zodat we zonder probleem een parkeerplaatsje konden bemachtigen. Het was mooi om te zien hoe de mannen en vrouwen zich in het zweet werkten voor het goede doel. Het begint nu bij ons toch te kriebelen en de gedachten gaan stiekem  uit naar morgen wanneer wij aan de beurt zijn.

 

We zien Richard bij het chalet, die al voor de tweede keer met zijn racefiets  voor Ven2Cops de berg bedwingt. Een knappe prestatie! In totaal gaan er over de 600 mannen en vrouwen vandaag voor dit goede doel omhoog. Dit staat in schril contrast met de 24 deelnemers van Move for MS maar dit heeft ook z’n charme en de prestatie is er niet minder om!!!

 

Dat het zwaar wordt is geen twijfel over mogelijk. Het wordt een warme dag en daarom gaan we om 07.00 uur al van de camping vertrekken om in de “koele” uurtjes al zoveel mogelijk kilometers te maken.

Morgen is het onze beurt. We kunnen niet wachten!

Move for MS verkent de Mont Ventoux

Donderdag 6 september 2012

“Verkennen, pastaparty en shirtuitreiking”

Vandaag was het vroeg uit de veren voor de aanwezige hardlopers van Move for MS.  Op het programma stond een verkenning van de Mont Ventoux, een mogelijkheid om de berg even te voelen zoals dat in Move For MS termen heet.  Een rit van ongeveer een uur, waarbij om de Mont Ventoux heen werd gereden, bracht de lopers in startplaats Sault.

Genieten van het mooie uitzicht

Aangekomen bij de startplaats Sault werden eerst wat foto’s van het mooie uitzicht gemaakt.  Vervolgens werd met de auto een stuk de berg op gereden om iedere keer een ongeveer een kilometer berg op te lopen. Deze routine werd driemaal herhaalt, en met een kleine 5 klimkilometers werd de top van de Mont Ventoux bereikt.  Op de top aangekomen maakte dit overweldigende gevoel toch wel iets los bij de lopers.

Maar ook de fietsers hebben vandaag niet stil gezeten, en hebben de berg op hun eigen wijze verkend. Klimgeiten Denis en Edwin hebben vandaag zelfs de klim vanuit Bedoin voltooid.  Een prima training voor hun dubbele beklimming van aanstaande zaterdag. Dennis, Diana en Erica maakten ook hun eerste klimkilometers op de flanken van de Mont Ventoux.  Een aangename kennismaking …

De middag werd in het zwembad besteed, waar een frisse duik voor enige verkoeling zorgde. Vanaf 5 uur werd door een aantal vrijwilligers een heerlijke pasta maaltijd bereidt. Iedereen hielp een handje, want op het sportveldje werd in een mum van tijd een eethoek ingericht.

Onder het genot van de heerlijke pasta maakten de deelnemers nader kennis met elkaar en werden de eerste indrukken van de berg gedeeld. Het toetje van de maaltijd bestond een officiële briefing voor zaterdag. Maar het echte hoogtepunt van de avond bestond uit het uitreiken van de Move for MS shirts en de startnummers. Nog maar 2 nachtjes slapen …

Deelnemers Move for MS komen aan in Frankrijk

Woensdag  5 September  2012

Nadat eerder deze week al  enkele deelnemers kwartier hadden gemaakt op camping Carpe Diem in Vaison la Romaine, arriveerde vandaag een grote groep deelnemers.  John, Erica , Diana, Ria, Dennis, Monique K, Martin P & Monique P en Martin van Driel waren dinsdagnacht in de vroege uurtjes vertrokken. Rond het middaguur bereikten zij allen na een lange en enigszins vermoeiende reis de camping.  Edwin, Denis, met Kim en Raven hadden een stuk snellere en comfortabelere reis.  Het vliegtuig had hen vanuit Rotterdam tot aan Montepelier gebracht, vanwaar het nog maar anderhalf uur rijden naar de camping was.

Nadat iedereen was bijgekomen van de lange reis en van de eerste indrukken, werd er om drie uur verzameld  bij het zwembad.  Alwaar John met een spetterende demonstratie van de glijbaan gelijk al voor een goede sfeer zorgde. Genietend van het koele water en de zon werd al vooruit gedacht naar komende zaterdag. Sommige onder de indruk maar vol goede moed, andere met een bleek neusje en enigszins twijfelend.  Immers nu had men deze enorme reus daadwerkelijk  gezien. Eigenlijk kon je er niet meer omheen, want vanaf het verlaten van de tolweg tot met de plaats van bestemming was hij te zien. Soms in een wolkje niet zichtbaar uitnodigend of afstotend…

Later op de avond arriveerden ook Marcel en Fred Wigman vanuit Nederland.  Hun aankomst viel toevalligerwijs samen met een heerlijke pasta maaltijd, die voor het nodige herstel zorgde.  Na het eten volgende een heerlijke zomerse  avond, waar onder het genot van een wijntje enorm van werd genoten.

C.A.V. Energie steunt Move for MS

Op zaterdag 8 september 2012 gaat “Move for MS” voor de derde maal de Mont Ventoux in Frankrijk beklimmen. Deze 25 km lange beproeving met een gemiddeld stijgingspercentage van 5 % wordt aangegaan door een groep van 27 sporters, die deze berg hardlopend of fietsend gaan bedwingen. Met deze actie probeert de stichting “Move for MS” zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het ErasMS in Rotterdam, waar specifiek onderzoek naar MS bij kinderen wordt verricht. Dit bijzondere initiatief is niet onopgemerkt gebleven door atletiekvereniging c.a.v. Energie uit Barendrecht . In de groep van 27 “Move for MS”-sporters bevinden zich namelijk 8 lopers die als lid aan Energie zijn verbonden.

Tijdens de Open Zuid Hollandse Kampioenschappen voor pupillen, waar afgelopen weekend ruim 120 kinderen voor de prijzen hebben gestreden, heeft de voorzitter van Energie, Leen Nobels, deze 8 leden succes gewenst. Daarnaast overhandigde penningmeester Stefaan Vanderstappen een cheque van EUR 750,00 aan “Move for MS” namens de atletiekvereniging c.a.v. Energie. “Move for MS” is zeer verheugd met de steun die zij van de atletiekvereniging c.a.v. Energie heeft ontvangen en zij hopen dat de beklimming van komend weekend een succes wordt, dit zowel sportief als qua sponsorgelden.