Thuis met ‘n beklommen Mont Ventoux voor atijd in mijn rugzak

Als dromen waar worden…

Dank voor jullie meeleven, interesse, morele en zelfs ook financiële steun, tijdens dit voor mij magisch en onvergetelijk avontuur.

Thuis, per vandaag precies een week. Ik wilde jullie, zoals beloofd, meteen schrijven hoe het was, een beeld geven, delen in de triomf.  En vooral bedanken. Wat was ‘t hartverwarmend! Voor mij onvergetelijk op alle fronten.

Maar ik vond de woorden niet. Ik had  ik had even rust nodig. Rust, en opvallend genoeg niet zozeer voor mijn lijf, dat ongekende kracht toont. Maar vooral rust in hart en hoofd.  Rust die mij de woorden zou laten vinden om dit avontuur in die enige juiste glans te beschrijven. Want wat was het ongelooflijk intens.

Hierbij doe ik ’n poging met een beschrijvende terugblik ondersteund met foto’s en een filmpje (zie andere mail). Ik hoop dat het enigszins een beeld geeft van mijn magisch avontuur. En natuurlijk de financiële bijlage die openheid geeft over jullie sponsoring, die volledig ten goede komt aan MS Research. Want ook dit hoorde bij mijn tocht en de opbrengst is uitzonderlijk en hartverwarmend. Ik ben er stil van.

Het is in z’n totaliteit een groots avontuur waarvan ik de impact en gevolgen nog niet kan overzien…

Voorafgaand in Juli & Augustus:
‘n Super fietsvakantie! Alléén op pad met fiets en tent (en vooruit, Lange Lijst) door het prachtige Franse land. Eindpunt is de camping bij Lac de Ste Croix, waar wij vroeger als gezin altijd kampeerden en waar wij ons nu, jaren later opnieuw verzameld hebben. Een vakantie die uiteindelijk de perfecte opmaat bleek naar de beklimming van de legendarische Mont Ventoux.

Vrijdag 6 september:
Twee dagen geleden ben ik op de fiets vanaf de camping vertrokken. Ik heb mijn familie (inclusief mijn uit Miami overgevlogen broer) achter me gelaten. Ik wil nog even alleen ‘en route’. De Mont Ventoux sluipt dichterbij… Maar ik ben ook moe van het reizen/fietsen en ontdekken. Ik wordt onvoorzichtig en maak foutjes.  Dus stap ik in bij mijn ouders die in hun camper op terugreis zijn. Rust is nodig. Het is een keuze met verstand, niet met mijn hart. Het maakt me verdrietig. Zo dichtbij mijn droom van jaren geleden, het beklimmen van de Mont Ventoux. Een droom van toen ik net begon met fietsen. Van vóór de MS die mijn toekomst kwam veranderen. Ik voel me onzeker of ik de kans deze berg te beklimmen nog zal krijgen,…

Zondag 8 september:
Jarig, te midden van mijn ouders  en lieve vrienden vier ik mijn 36ste. Van twee vrienden krijg ik ‘n busticket richting de Mont Ventoux. De befaamde berg komt opnieuw inzicht!

Maandag 9 september:
Toch eens kijken op internet tot wanneer in het seizoen de legende te beklimmen is…

En dan zie ik de site van www.moveforms.nl. De stichting die de berg wil bedwingen voor het goede doel, geld inzamelen voor MS Research. Dit kan niet waar zijn, Dit gaat over mij! Contact gelegd met de organisatie. Zij reageren meteen, doen hun best mij -last minute- mee te krijgen.  Mijn tassen waren nog niet uitgepakt en dit staaltje slechte opruimerigheid blijkt nu eens in mijn voordeel.

Dinsdag 10 september:
Mijn fiets kan mee met een van de deelnemers. Woensdagochtend tref ik  2 mannen van Move for MS, met hen rij ik mee naar het zuiden.

Woensdag 11 september:
‘s Avonds ontmoet ik de familie Zoeteman. Het gezin dat Move for MS vier jaar geleden gestart is om iets extra’s voor MS Research te doen.  Het blijkt dat Wilma, de moeder van het gezin ms. heeft. We gaan naar de pizzeria en ik zit tegenover haar. De ontmoeting is fijn en confronterend tegelijk. Wilma is krachtig en lief, daar verandert die ziekte niets aan. Maar de ms. is zichtbaar en belemmerend aanwezig.

Ik realiseer mij de ongekende kracht van mijn lijf nu. Ik weet ook dat dit geen vanzelfsprekendheid is. Hoe lang kan ik zo fietsen? Hoe lang mag ik deze energie behouden? Hoe lang blijft alles het doen?…

De daarop volgende dagen ontmoet ik de andere 21 deelnemers, hun familie en begeleiders.  Dagen van kamperen, croissantjes bij het ontbijt, omgeving verkennen. Rondje fietsen en de pootjes los draaien. (Pff het begin valt tegen, ben ik het in die paar dagen thuis dan toch verleerd?)

Met de auto op verkenningstocht de berg op. (Mijn god, wat ’n klim, ga ik dit echt doen?…) Storm op de top, 4 graden, mist en harde wind (moet deze stormachtige kilte het hoogtepunt zijn waar ik naartoe ga zwoegen?!)

Onthulling van de sponsorshirts, groepsportretten en de laatste massage om mijn kuiten te verzorgen. Pastaparty; koolhydraten voor de sporters en dan,… uiteindelijk,

IMG_5429 (2)

Zaterdag 14 september:
Verzamelen om 7 uur op de parkeerplaats van de camping. Met de auto over de top van de berg naar ons vertrekpunt Sault. Eerst de start voor de elf lopers en een half uur later mogen elf fietsers doen waarvoor we gekomen zijn. Ik voel geen spanning, zelfs geen gezonde. Ik heb er alleen maar heel erg veel zin in.  Mijn pootjes voelen goed, sterk. Ik wil dit doen, ik ga dit doen! Ik kan het, (denk ik…)  Het weer werkt mee, zelfs op de top zal het met 24 graden aangenaam zijn. Op de berg is het zeldzaam windstil.

26 Km stijgen, te beginnen met vals plat. Dat is een tegenvaller, de groep van elf fietsers is al snel uiteengevallen. Dankzij de bocht omhoog zie ik de sliert daar al een stuk verder licht omhoog peddelen. Mijn lijf is nog koud en houdt klaarblijkelijk niet zo van het ondankbare vals plat. Maar het is geen wedstrijd. Zo voelt het ook oprecht niet voor mij. Ik hoef niet als eerste boven te komen. Tijd speelt geen rol.  Mijn missie is om überhaupt boven te komen. En dat wil ik halen! Rustig aan dus, eigen tempo, concentreer je op je adem.

Dan verschijnt zowaar onze eerste hulppost. Ik weet dat deze om de zeven kilometer staan, ik ga dus toch echt vooruit. Ik zal niet stoppen, heb water genoeg en mijn lijf is net lekker op temperatuur.

Ik neem de tijd om om mij heen te kijken, alles in mij op te nemen. De weg slingert door het bos. Af en toe word ik ingehaald door fietsers die allemaal groeten in het voorbijgaan. Mijn lijf voelt sterk, m’n benen blijven draaien en mijn adem volgt rustig. Op verschillende plekken duikt iemand van de organisatie op met een camera. Op alle foto’s, geen enkel beeld uitgezonderd, zie ik mezelf later terug met een enorme glimlach.

Kost het dan geen inspanning? Jazeker wel. Maar meer nog is daar het heerlijke gevoel dat ik zo blij ben dat ik dit kan en mag doen. Het besef dat mijn lijf dit kan. Mijn lijf, dat vaak ‘zomaar’ moe is. ‘Zomaar’ steekjes kan laten vallen. Tintelende ledematen geeft, en soms gewoon niet doet wat het een dag daarvoor wel nog wel deed. Dat lijf, waarmee het in het begin van mijn ziekte slecht ging, maar nu over zoveel (veer)kracht blijkt te bezitten. Dat lijf waarmee het al een tijd zo boven verwachting goed gaat. Dat lijf, waarvoor niets vanzelfsprekend is. Datzelfde lijf beklimt nu de legendarische Mont Ventoux!

Reden genoeg om met een flinke lach deze berg te bedwingen.  Hulpposten gaan voorbij, inmiddels ben ik ook wat lopers en fietsers in onze herkenbare Move for MS-shirts gepasseerd. Ik klim gestaag omhoog.

En dan opeens, ik maak een bocht en dan zie ik daar het weerstation. Het toppunt van de berg én eindpunt van onze klim, het glanst in de zon. Kippenvel. Ik ben al zo dichtbij. Ik maak een foto om voor altijd een tastbare herinnering te houden aan dit moment.

CAM01938

Ik weet dat hierna het steilste stuk nog moet komen. 6 Kilometers nog slechts te gaan. Hier groet niemand elkaar meer, hier is het ieder voor zich. Hier hebben we allemaal onze kracht nodig voor onszelf. De berg is kil, droog en onaantrekkelijk bruin en wit van steen en gruis. Hier groeit nagenoeg niets meer. Hier kan het spoken, hagel en rukwinden, maar vandaag niet.

Vandaag werkt alles mee. Ik weet nu zeker; ik ga het halen. Om ook dit gevoel voor mijzelf te bewaren maak ik, terwijl ik trap, een filmpje. Dit gevoel, dit besef wil ik nooit meer vergeten

     

 

Vleugels krijg ik als ik voor de laatste bocht van bovenaf mijn naam hoor. ‘Hé daar heb je Tessa’, er klinkt gejuich en geklap. En oké, het was geen wedstrijd maar toch zet ik hier op dit laatste steilste stuk nog even aan. Ik heb nog over en ik haal fietsers in. Ik neem de steile bocht ruim zoals mij van tevoren is uitgelegd.  Nog enkele meters, ik voel dat ik het bijna heb volbracht. En dan staat daar, voor de mij inmiddels zo bekende groep in hun groen witte shirts van Move for MS, zomaar mijn moeder…

mama

Vol ongeloof roep ik; “mama?!” ik noem haar nooit mama. Eerder ‘moeders, ‘ma’ of Antoinette. Maar nu staat daar dus ‘mama’! Mijn ouders zijn even 1200 kilometer na hun vakantie terug gereden om mij te zien finishen. En ge-finished ben ik!

Op 1912 meter hoogte. Een afsluiting van een waanzinnig avontuur een droom die waar is. Met dit lijf, ‘mijn’ lijf.

SONY DSC

De weg hiernaartoe en de klim naar de top, ik zal het nooit vergeten.

En dat het ook nog zoveel mocht opbrengen voor het onderzoek naar MS. is ongelooflijk te gek!

Dank voor jullie steun en/of sponsoring. Klein of groot, het maakt geen verschil. Bij elkaar zijn jullie verantwoordelijk voor 1125,79 euro(!!!) die ik aan MS Research mag doneren.  Daar word je toch stil van? Ik in ieder geval wel.

Het zal een bijdrage zijn die onderzoek naar de ziekte verder mogelijk maakt. Onderzoek gericht op kinderen met MS. Hopelijk geeft het inzicht in het verloop van de ziekte. Misschien brengt het nieuwe medicatie om MS te remmen. En wie weet, volgt er uiteindelijk misschien zelfs wel genezing.

Voor nu lijkt mijn MS zich aardig koest te houden, zelfs na deze lijfelijke beproeving. Maar dat onvoorspelbare zwaard van Damocles blijft boven mijn  hoofd hangen.  Ik wacht niet tot de MS weer toeslaat, ik  haal ondertussen uit het leven wat er voor mij uit te halen is.

En met een beklommen Mont Ventoux in mijn rugzak ben ik meer dan dik tevreden!

Het was een heel verhaal … Het is onvergetelijk … Dank jullie wel !

Liefs Tessa

3 gedachten over “Thuis met ‘n beklommen Mont Ventoux voor atijd in mijn rugzak”

    1. Wauw Tessa,
      wat super geschreven. Ik beleefde het helemaal op nieuw. Ik wist dat het al mooi was en voor een goed doel, maar als ik jouw verhaal als persoon met ms leest en dan mag voelen wat het met jouw doet. Staan de tranen in mijn ogen.
      Je bent een top meid en de Mont Ventoux was geen toeval voor jouw, hij was zo op en top gepland of je erin geloofd of niet.

      Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.