De dag voor de beklimming

De laatste twee deelnemers zijn binnen. Alle anderen zijn al gesetteld en maken zich op voor De grote dag die morgen wacht. Voor de meesten van ons houdt dat rusten in is of slechts ‘n klein rondje lopen of trappen. Een groepje mannen daargelaten die, terwijl de bakker haar deuren net heeft geopend, al geruisloos op hun fietsen zijn gestapt. Zij gaan vast op verkenning.

De ploeg bestaat dit jaar uit elf fietsers en tien lopers. Daaromheen hun partners, verzorgers en dierbaren. Iedereen doet wat ie kan om ook dit jaar weer tot een succes te maken. Het is het vierde jaar dat Move For MS de Mont Ventoux gaat beklimmen. Al staan we verspreid over de camping in het prachtige Vaison la Romaine, de saamhorigheid is groot. Samen voor dat ene doel: M.S. onder de aandacht brengen en zoveel mogelijk geld verzamelen voor onderzoek om die grillige ziekte een halt toe te roepen.

Voor Ruud, de geestelijk vader van de beklimming zijn het drukke dagen. Hij vindt het hartverwarmend ‘mooi’ Zegt hij met onvervalst Rotterdams accent met ‘n gulle lach en oogjes die steeds meer gaan stralen. Dat al die mensen 1100 kilometer rijden om die gekke berg te trotseren. IMG_5408 (2)Hij zorgt goed voor ‘zijn’ mensen. Een ieder wacht een warm welkom als ze zich ongedwongen komen melden bij hun caravan. Gisteravond nog, koffie, thee, bier alles mag. En terwijl hij met zijn zoon de afwas nog even gauw wegwerkt verzamelt hun aangepaste caravan zich met volk.
Renners, fietsers en hun aanhang.

Tuinstoelen naar binnen, het past allemaal maar net. De koffie loopt inmiddels door, te midden van deze drukte zit Wilma, trots te zijn. Trots, op al deze mensen die hun bijdrage leveren tegen die ziekte die ook haar 20 jaar geleden zomaar aanviel. Al deze mensen met hun prestatie voor haar, en al die andere MS-patiënten. Geld voor onderzoek is nodig.

Energie is voor haar een kostbaar goed. Maar ze laat zich niet kennen. Ze wil overal bij zijn, alles meemaken. Terwijl de drukte haar caravan haast uit elkaar doet  spatten blijft ze erbij. ‘Of ik hier niet moe van wordt? Ik was vanochtend al moe toen ik wakker werd, ik merk ’t zo langzamerhand niet meer.’ Vermoeidheid is ‘n structurele staat van zijn, voor de mensen die MS hebben.

IMG_5387 (2)Zo ook nu, met hun caravan als hoofdkwartier van de organisatie. Enkele mannen hebben zich verzameld voor overleg. Zij zullen niet fietsen of rennen maar op een andere manier meehelpen aan het succes van deze tocht. ‘Waar komen de hulpposten, wie bemand welke, hoe houden we de eventuele uitvallers warm?’

En ondertussen snijdt Wilma, met haar aangepaste mes de tomaten voor de pasta party van vanavond. Iedereen maakt een flinke portie koolhydraten om met elkaar gezamenlijk op te eten. IMG_5394 (2)Daar wordt de dag van morgen besproken. Tactieken gedeeld; Waar zitten de kuitenbijters, waar is het aardig vlak? Hoe snij je de laatste bocht voor het weerstation aan?We gaan het morgen zien.

Vertrek is om zeven uur van de camping. Het startschot voor de lopers klinkt om negen uur, de fietsers volgen een half uur later. Een ding is zeker,  we leveren allemaal onze eigen topprestatie, ons eigen gevecht met de berg. En boven op de 1912 meter zal Wilma ons binnenhalen. Trots aan de finish.  Met z’n allen in ons gevecht tegen MS.

5 gedachten over “De dag voor de beklimming”

  1. Hele mooie woorden en echt knap wat jullie neerzetten (diepe buiging). Tzal voor al die mensen met MS een hart onder de riem zijn dat jullie dit doen, chapo. Groeten,
    Walter. PS. mooie foto ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.