Een prestatie om trots op te zijn

Een verslag van Ruud Zoeteman

Een goed stel!

Eindelijk na maanden voorbereiding en trainen is vandaag het moment aangekomen, waar we het met zijn allen voor doen: ons inzetten voor het goede doel van Move For MS. Aan de voet van de Mont Ventoux verblijven we met in totaal 46 personen. Waarvan vandaag 25 deelnemers de berg gaan beklimmen, met steun van 21 begeleiders en 2 hele jonge supporters, namelijk Raven Spruit van 1 ½ jaar en Rosalie Wiltschut van 3 maanden oud.

Edwin van de Berg en Denis Ancel hadden deze morgen de wekker al vroeg gezet. Om 04:30 stonden zij al op om vandaag de Mont Ventoux 2 keer te beklimmen. Vanaf de camping zouden zij in het donker naar Malaucene  fietsen. Hiervandaan beklommen ze de berg vanuit de meeste steile kant. Een prestatie die Ronald Spruit en Marianne eerder deze week al hadden geleverd. Echter na deze beklimming zouden beide heren ook afdalen naar Sault om zodoende samen met de overige deelnemers de berg ook vanuit Sault te beklimmen.

Tegen de tijd dat Edwin en Denis aan hun tocht begonnen, stonden de overige deelnemers op om zo voorbereidingen te treffen. Op het afgesproken tijdstip van 06:45 verzamelde iedereen zich bij de poort van de camping. Met de slaap nog in de ogen en de enigszins gespannen gezichten werden de laatste instructies gedeeld. Vervolgens zette de karavaan zich in beweging in de richting van de Mont Ventoux. Op weg naar de top passeerden we Edwin en Denis, die nog aan hun eerste beklimming bezig waren. Uiteraard werden deze mannen door iedereen luidt aangemoedigd en gaf dit hen een enorme boost om ook de laatste 8 kilometer van de klim te volbrengen.

foto gemaakt op de top.

Nadat de top van de Mont Ventoux voor de eerste maal op deze dag was bereikt, werd er de tijd genomen om de groepsfoto’s te maken. Voor sommige deelnemers was het de eerste kennismaking met de berg, en de hoogte en het immens kale landschap maakte op dit vroege tijdstip nog meer indruk. Zodra de foto’s waren geschoten, werd de afdaling naar onze startplaats Sault ingezet. Op de parkeerplaats in Sault werden de fietsen uitgeladen en gereed gemaakt voorvertrek.

De lopers begonnen aan hun warming up of probeerden hier en daar nog wat spanning te

spanning voor de start.

lozen. Bij een ieder was de spanning voor de start van het gezicht te lezen. In de tussentijd hadden ook Edwin en Denis zich bij de overige deelnemers gevoegd. Zij hadden de eerste deel van de beklimming succesvol afgerond en hadden na korte pauze de afdaling ingezet. Zodoende konden alle deelnemers tegelijk starten.

 

Nadat John Clarisse het officiële startschot had gegeven door luid te claxonneren, kwam het hele peloton om 09:10 in beweging. De fietsers voorop, gevolgd door de lopers werd het eerst gedeelte bij een al warme temperatuur van 21 graden zonder moeite volbracht.

Bij de eerste verzorgingspost van Theo Verschoor op 5 kilometer, was er al duidelijk verschil tussen de lopers en de fietsers. Onderling lagen de fietsers en lopers nog wel dicht bij elkaar. Er werden nog geen klachten of pijntjes gemeld en vol goede moed ging men verder naar de volgende verzorgingspost.

In vergelijking tot de eerste 5 km, was het 2e gedeelte een stuk zwaarder. Dit gedeelte had een gemiddeld stijgingspercentage van boven de 5 % en de temperatuur had inmiddels ook al de 24 graden bereikt. Gelukkig lag dit gedeelte nog in het bos, zodat de fietsers en lopers nog enige verkoeling in de schaduw konden vinden.

Bij de tweede verzorgingspost geeft menig loper bij Ria en Monique aan dat het hun moeite koste om het pasritme vast te houden. Op het 10 kilometerpunt waren de lopers dan ook erg blij dat zij even een rust- en drankpauze konden nemen. De fietsers daarentegen klommen onverdroten voort, onderweg genietend van de mooie natuur.

De volgende verzorgingspost stond op 15 kilometer, een punt waar je als loper en fietser tegen opziet. Gestaag en vrij stijl gaat de klim daar verder en waar op dit tijdstip van de dag ook de temperatuur steeds verder begint op te lopen.  De derde post is dan ook een belangrijke post, hier moet je energie bij gaan tanken. Anders kom je jezelf later tegen en zal de man met de hamer je onherroepelijk terug fluiten.

De lopers en de fietsers hadden deze boodschap goed begrepen, en maakten dankbaar gebruik van het aanwezige fruit, ontbijtkoek en suikers die Jacqueline en Kitty voor hen hadden klaar gelegd. De bidons werden hier nogmaals gevuld en wat volgde was een relatief makkelijke aanloop naar de grande finale. Tot aan het 20 kilometer punt komt het stijgingspercentage niet boven de 4,5 % uit. De fietsers konden hier hun beenspieren ook wat rust geven omdat dit gedeelte stukken vals plat naar beneden kent.

Dan bij een scherpe bocht naar rechts komt dan eindelijk de top in zicht. Het kale gedeelte en de direct steile stukken boezemen iedere klimmer angst in. De gedachte “zal ik het nog wel halen” schiet bij menigeen voorbij. Gelukkig hadden wij juist op dat punt onze 4e verzorgingspost ingericht. Op deze post zorgden Caroline en Wilma niet alleen voor het voedsel en de drank, ook praten zij de deelnemers moed in om ook de laatste 6 kilometer van de beklimming met succes te voltooien.

Na het verlaten van verzorgingspost 4 gaat iedere deelnemer de volle strijd aan om de top

Eenzaam op weg naar de top

te bereiken. De wind die op het kale gedeelte vrij spel heeft en de zon die steeds feller wordt maken het voor een ieder een uniek gevecht. En dan hebben we het nog niet eens over het gemiddelde stijgingspercentage van boven de 7 % met hier een daar een bocht die uitschiet naar een percentage van boven de 12 %.

 

Vanaf hier vervolgt ieder zijn eigen weg, de een ongestoord op zoek naar een ritme, de ander onder indruk van de immense omgeving. Het is dit gedeelte waar iedere deelnemer het zwaar heeft en zowel fysiek en mentaal een gevecht levert. Want het lijkt er maar op of dat puntje van de top maar niet dichter bij komt. Gelukkig is er nog een extra verzorgingspost op 23 kilometer, waar Jaap de zwoegende deelnemers opvangt. De drank en al het andere wat op tafel staan wordt dan ook niet alleen gretig door onze deelnemers aangepakt.

Later voegen ook Theo en Martha zich bij deze verzorgingspost. Zij hebben eerder deze dag een teleurstelling moeten verwerken, omdat hun tandem gisteren kapot is gegaan. De schade is helaas niet in Frankrijk te herstellen, en zodoende hebben ze een streep moeten zetten door hun plan om de berg op de unieke wijze te beklimmen. Gelukkig zorgt Martha met haar massage kwaliteiten ervoor dat de lopers ook het gevecht met de laatste 3 loodzware kilometers kunnen aangaan.

Er wordt gezucht en gesteund en zo gaat er weer een kilometer voorbij. Een gevecht op iedere meter van de berg, maar de gedachte om te stoppen is er niet, je zult hoe dan ook de top te bereiken. Plots zie je dan toch een aantal fietsers stilstaan en denk je wat is er aan de hand. Al snel besef je dat jij bij het monument van de overleden wieller legende Tommy Simpson bent. Een moment dwaalt je gedacht af, maar je weet al snel ik ga door want het is nog maar iets meer dan een kilometer naar de top.

De laatste meters voor Astrid en Ineke

Hoe zwaar de laatste kilometer ook is, het lijkt toch gemakkelijker te gaan. De top die eerst nog zo ver weg leek, komt nu toch steeds dichterbij. Als ik de top nader herken ik van verre ook al de shirts van onze deelnemers, zij hebben de top al voor mij bereikt. Zij helpen je door, dat o zo vervelende laatste bochtje heen, en onder luide aanmoedigingen en applaus bereik je dan eindelijk de top. Je beseft dan dat je een topprestatie hebt geleverd en bij de omhelzingen van al deze enthousiaste, sportieve en warme mensen voel je de spanning, pijn en emotie uit je lichaam vloeien. Moe en voldaan geniet je op de top na van een schitterend uitzicht en een mooie prestatie.

 

Niet alle aankomsttijden zijn bij mij bekend, maar bij een prestatie als deze is tijd ook helemaal niet belangrijk. Wat ik veel belangrijker vindt, is dat je voor je zelf kunt bewijzen dat als je een doel hebt je dit ook kan bereiken. Het doet mij deugt dat er zoveel lieve mensen, zowel bij de deelnemers als de bij de begeleiders, zijn die samen voor deze schitterende dag hebben gezorgd. Ik ben ongelofelijk trots op een ieder die zich heeft ingezet en hiermee het doel voor Move For MS hebben ondersteund. Na de vele positieve reactie na afloop kijken wij alweer vooruit om volgend jaar voor alle MS patiënten weer een topprestatie te leveren.

Een gedachte over “Een prestatie om trots op te zijn”

  1. Ook ik wil iedereen bedanken die ons en mij hebben gesteund tijdens deze klim..
    Voor mij persoonlijk was het de eerste keer dat ik een berg ” hard” lopend heb bedwongen en het ook daad werkelijk gehaald hebt … dit mede dankzij de goede voorbereidingen en inzet van organisatoren en begeleiders van MOVEFORMS …
    Dus nogmaals DANK en tot volgend jaar ……
    Ik heb het erg gezellig en naar mijn zin gehad op camping ” Carpe Diem” met een toffe gezellige groep mensen die zich 200% inzetten voor MS …

    Groetjes Ruud

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.