Zoals als de naam al zegt, zet Move for MS zich in voor mensen die lijden aan die ziekte multiple sclerose (MS). Velen weten niet precies wat MS is, maar kennen toch ook altijd wel iemand die aan deze ziekte lijdt. In Nederland hebben ongeveer 15.000 mensen MS. De ziekte begint meestal tussen de 25 en 45 jaar waarbij Vrouwen hebben een grotere kans op MS dan mannen. De exacte oorzaak van MS is niet bekend. Soms duiken er berichten op in de krant dat ‘het MS virus’ is gevonden. Tot nu toe was dat geen juiste weergave van de feiten. Wel is de wetenschappelijke mening dat MS door een samenspel van omgevingsfactoren (bijvoorbeeld een virusinfectie) en erfelijkheid kan ontstaan.
De mensen die aan MS lijden ondervinden dagelijks de beperking die deze ziekte met zich meebrengt. Zo ook in het leven van Wilma Zoeteman, waaruit team Move for MS zijn inspiratie vandaan haalt. Hieronder verteld Wilma in haar eigen woorden wat de ziekte MS voor haar betekent:
Nu mijn man en kinderen zich samen met een groep sportievelingen zich zo inzetten voor de ziekte Multiple Sclerose ( MS ), vind ik het wel eens tijd worden om zelf ook een stukje op deze site te plaatsen.
Mijn naam is Wilma Zoeteman en ik ben de vrouw van Ruud en de moeder van Ronald en Martijn. In 1995, op 39 jarige leeftijd, werd bij mij MS geconstateerd. Na diverse verschijnselen zoals tintelingen, vermoeidheid en een afname aan kracht, is uiteindelijk mijn rechterhand verlamd geraakt. Naast het feit dat dit natuurlijk op zichzelf al erg vervelend is, heeft dit mij extra geraakt, aangezien ik altijd uiterst rechts ben geweest en vanaf dat moment alles met links moest gaan leren. Na al die jaren kan ik er enigszins mee leven en ben ik blij dat ik het in relatief lichte mate heb.
Naast het uitvallen van mijn rechterhand heeft de ziekte MS mij nog meer getroffen. In mei 1998 kreeg ik last van erge bronchitis. Na een kuurtje van de dokter zou ik wel weer opknappen, maar ik bleek na 3 kuren nog steeds niet verbeterd. Op een vrijdagavond vond het Ruud het genoeg geweest en hij liet de weekendarts komen. Deze verwees mij direct door naar het ziekenhuis waar foto’s zouden worden genomen van mijn longen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek mijn bloeddruk zo hoog te zijn, dat ik direct opgenomen diende te worden op de intensive care. De onderzoeken wezen uit dat ik een infectie had aan mijn hartspier. Het herstel hiervan heeft lang geduurd en vanaf dat moment slik ik iedere dag medicijnen in verband met mijn hoge bloeddruk.
Aan het eind van 2004 kreeg ik last van mijn rechter grote teen. Na maanden van sukkelen werd ik uiteindelijk doorverwezen naar de vaatchirurg. Mijn teen, inmiddels helemaal zwart geworden, begon af te sterven. De arts deelde mij na 3 penicillinekuren mede dat ik mijn teen kon behouden, maar dat ik wel een by-pass operatie moest ondergaan, omdat mijn aderen geen goede doorstroming hadden.
In november 2005 werd ik daaraan geopereerd en ik knapte in het voorjaar van 2006 weer op. Vanaf die operatie zit ik vast aan de trombosedienst, eens in de 3 weken moet ik zelf bloedprikken en dit vervolgens opsturen naar de trombosedienst. Deze bepalen dan hoe veel tabletten ik gedurende de volgende 3 weken moet slikken. Om dit zelfstandig te kunnen doen heb ik een cursus gevolgd.
Al sinds 2008 heb ik een taxi vergoeding. Dit is het gevolg van een aantal valpartijen op de fiets. Ruud en de neuroloog vonden het niet langer verantwoord dat ik bleef fietsen. Ondanks dat ik mij bij dit besluit heb neergelegd, betreur ik het nog altijd. Op de fiets had ik nog vrijheid, maar ook deze vrijheid ben ik inmiddels dus kwijt.
Met de taxi, die vaak niet op de afgesproken tijden komt opdagen, laat ik mij iedere week naar het zwembad rijden. Hier trek ik mijn baantjes in het verwarmde bad zodat ik toch nog voldoende in beweging blijf. Naast het zwemmen houd ik mij sinds enkele jaren ook bezig met yoga. Door middel van de yoga zijn mijn heupen en ruggenwervel veel soepeler geworden en heb ik mijn ademhaling meer onder controle.
Ik hoop door deze beweging nog zo lang mogelijk zelf mobiel te blijven, maar er zal ooit een dag komen dat ik in een rolstoel beland. Ik slik dagelijks veel medicijnen en ben nog steeds onder behandeling van de cardioloog, neuroloog en vaatchirurg. Ik voel me vaak moe en krijg er steeds meer problemen mee dat alles zo langzaam gaat.
Ik ben enorma trots en blij dat Ruud ,Ronald, Martijn en de rest van het team “Move for MS ” zich in willen zetten voor MS research. Op 17 september zullen zij voor de tweede keer de Mont Ventoux hardlopend gaan beklimmen. Ik hoop er dan ook weer bij te zijn en ze op de top een warm onthaal te geven!