Verslag Mont Ventoux 2010

Na een maandenlange voorbereiding was het voor het Run for MS de grote dag. In de voorafgaande week bestond de voorbereiding uit het goed uitrusten in de Franse zon en het meermaals verkennen van de flanken van de Mont Ventoux. Vrijdag 10 september was de dag voor de grote prestatie. Ruud Zoeteman maakte een verslag van deze belevenis.

Dagboek van Ruud Zoeteman

3 september 2010
Het is vrijdagochtend 6 uur, vandaag vertrekken we naar Frankrijk. De bestemming is Mont Brun Les Bains gelegen in de streek Vaucluse. Deze bestemming zouden wij echter vandaag niet bereiken. Het was de bedoeling om een stop te maken voorbij Lyon, om zodoende de volgende dag op de plaats van bestemming te arriveren. Om 9:00 uur zouden onze zonen Ronald en Martijn bij ons zijn, om vervolgens de auto in te laden. Uiteindelijk vertrokken we om 10:15. De reis verliep voorspoedig en na enkele tussenstops, stopte we zoals gepland, net voorbij Lyon in het plaatsje Chanas. Om daar in het Mercure hotel te over nachten.

4 september 2010
Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt werd de reis weer voortgezet. We reden verder naar het zuiden richting Montélimar om via de A7 naar Bollénne te gaan. Daar verlieten we de tolweg en gingen we via de D94 richting Vaison-La- Romaine. Op deze route konden we de contouren van de Mont Ventoux, ons grote doel als team Run for MS, al goed waarnemen. We werden ons er steeds meer van bewust hoe hoog hij uitstak boven al die andere bergen in de omliggende omgeving en het respect voor deze verschrikkelijke berg groeide met de kilometer. Even tegen 14:00 uur kwamen we op onze eindbestemming aan.

Chateau des Gipieres is gelegen in het dorp Mont Brun les Bains alwaar een prachtig uitzicht is op de Mont Ventoux. In de tussentijd was er een sms binnengekomen van Fred, die ook een ervaren loper is en toevallig ook zijn vakantie in de buurt van de Mont Ventoux doorbracht. Via het werk had hij kennis genomen van ons plan en hierdoor ook geënthousiasmeerd om mee te lopen. Dit bericht werd uiteraard met gejuich ontvangen en vanaf nu bestond ons team uit 4 lopers.

5 september
Na een goede nachtrust konden we ons nu gaan voorbereiden op het grote doel met als slogan ”zij een topprestatie, wij een topprestatie “. Vandaag was het plan om een lichte training te gaan doen, in sporttermen gesproken: het voelen van de benen. Aangezien het vandaag zeer warm was werd er besloten om in de avond te gaan trainen. De training bestond uit een rondje om het Chateau en was circa 6km lang met een gemiddeld stijgingpercentage van 5%, met als uitschieter de laatste 120 meter waar het stijgingspercentage opliep tot wel 14%! De ondergrond bestond uit asfalt, losse steentjes en dit alles door een bebost gebied. We deden er 33 minuten over en met een goed gevoel en vol goede moed werd voldaan vooruit gekeken naar die grote kale berg!!! Voor Martijn was deze test een bevestiging dat het voor hem ook goed zat en hij wilde dan ook gaan proberen om de hele berg mee te gaan lopen.

6 september
Na het ontbijt werd via het internet het thuisfront en onze volgers op de hoogte gebracht van het wel en wee van het team. Het lokale weerbericht gaf ons te kennen dat het vandaag niet veel was met het weer, er werd dan ook besloten om het parcours met de auto te gaan verkennen. Zodoende vertrokken we naar de startplaats Sault om vanaf daar het parcours te volgen. Na een redelijk vlak begin liepen de stijgingspercentages steeds meer op om na circa 15 km weer wat uit te vlakken. Vanuit de auto leek het dan toe allemaal nog goed te doen, maar dit veranderde echter na 20km. Vanaf daar, bij het chalet Reynard, kreeg de berg een heel ander karakter. Hier begon de berg zijn naam eer aan te doen, hij werd kaal ( geen bomen meer ) en met stijgingspercentages die variëren van 7 tot wel 11% procent. Dit deed ons toch wel even slikken. Hoe zouden we dit in godsnaam gaan doorstaan..??

7 september
Na de verkenning van gisteren werd er besloten om vandaag een training te gaan doen op de Mont Ventoux zelf. Het doel was om diverse stukjes te gaan lopen om te kunnen voelen hoe dit ons zou vergaan. Het weer zou redelijk zijn en de voorspelling was dat dit zo zou blijven. Zodoende vertrokken we in de middag opnieuw naar de grote kale berg. Vanaf het vertrekpunt werd er 1 km gelopen en dit gedeelte was goed te doen. We keerden weer terug in de auto en na 2km besloten we om weer 1km hard te gaan lopen. Dit alles verliep goed en de weersomstandigheden waren tot dan toe ook nog ideaal. Na dit drie keer gedaan te hebben en op een hoogte van 1000 meter sloeg het weer om in een grote dichte mist, met nog slechts een zicht van circa 50 meter. Desondanks vervolgden we onze training met lange broeken en reflecterende hesjes. Bij kilometerpaal 19 werd besloten om te kijken hoe ver we nog door konden gaan, inmiddels was het zicht verslechterd tot nog maar 25 meter. Na de bocht bij het chalet Reynard zijn we tot de tweede bocht gekomen. Vanaf daar werd het onverantwoord om nog door te lopen. We kwamen tot de conclusie dat de Mont Ventoux onberekenbaar is en hard om te beklimmen. Maar bij goed weer zouden we het moeten kunnen halen. We namen nog snel wat foto’s en keerden terug naar Mont Brun waar de zon uitbundig scheen.

8 september 2010
Rustdag.

9 september 2010
Vandaag kwamen Fred en Carolien langs voor de laatste bespreking, er werd doorgenomen wat, waar en hoe het eten en de drank aangegeven moest gaan worden. Voor de rest werd er niet veel meer gedaan. ’s Avonds hebben we alles klaargemaakt voor de volgende dag en nog even gekeken wat het weer zou gaan doen. Gelukkig zag het er goed uit en na het eten van een stevige pasta en nog even een filmpje gepakt te hebben gingen we vroeg naar bed.

10 september
Om 06.00 uur liep de wekker af, slaperig namen we als ontbijt een stevige pasta om ons vervolgens te douchen, aan te kleden en de laatste spullen te pakken. En toch nog een laatste keer kijken of we niets vergeten waren?

Vlak voor vertrek keken we nog even naar het weerbericht: matige wind en een temperatuur van 21 graden… dat beloofde in ieder geval veel goeds! Vol adrenaline werd er vertrokken vanuit Mont Brun richting startplaats Sault. Daar zouden we volgens afspraak om 08.45 uur, op het plein van Sault, Fred en Carolien ontmoeten. Carolien zou samen met Wilma ons in totaal 5 keer voorzien van het nodige voedsel en drank. Na een warming-up en wat foto’s vertrokken we dan eindelijk voor onze missie. Al direct merkten we dat de matige wind omgezet was tot een vrij stevige wind op de kop. Een fikse tegenvaller, maar de eerste kilometertijd van 06:20 min leek ons toch nog mee te vallen, daar we nog onder ons schema liepen. Gedurende de eerste 3 km konden we dit tempo volhouden maar het eerste steilere stuk naderde al snel.

Bij km 5 zou de eerste bevoorrading worden aangegeven en Wilma en Carolien voerden hun taak uitstekend uit, zonder te stoppen namen we onze zakjes in ontvangst met de wetenschap dat we nog steeds goed op schema waren. De cadans in het lopen was er en de benen voelden goed aan. Met in ons achterhoofd dat we moesten sparen voor het verdere verloop van de berg, desondanks werd in het eerste uur 9,5 kilometer afgelegd.

Bij de derde bevoorrading moest Wilma blijven zitten, dit vanwege de vermoeidheid. Het voortdurend in-en uitstappen had haar tol geeist. Desondanks bleef Wilma het team vanuit de auto aanmoedigen.

Na 20 km en bij het Chalet Reynard, kwamen we door in een tijd van 02:14:50 en vanaf hier begon het echte steile werk. De groep van vier lag op dat moment iets uit elkaar, maar het moraal was bij iedereen nog uitstekend.
Tijdens het lopen gingen de gedachten uit naar het advies van Ad Onnink, die de Mont Ventoux ook gelopen had: “ denk niet alleen aan het lopen, maar probeer ook te genieten van de omgeving en de aanmoedigingen dit geeft je kracht en moraal”. Met deze gedachten en een verse bevoorrading begon ik aan de laatste 6 kilometer. Bocht voor bocht werden de meters gewonnen, maar ter gelijke tijd nam de vermoeidheid toe.

Hoogteverschillen van 10 % moesten worden overwonnen, maar hoe hoger je kwam des te schitterender werd het uitzicht bij mooi helder weer. Tijdens het lopen bleven de gedachten uitgaan naar het doel… Dat doel “zij een topprestatie, wij ook een topprestatie” kwam nu steeds dichterbij. Een voor mij een bovenmenselijke inspanning moest mij naar de top brengen, iets waar de MS-patiënten iedere dag mee hebben te maken. Zij die moeilijk kunnen lopen of moeilijk met hun handen kunnen werken en vele andere beperkingen moeten overwinnen, gaan iedere dag een vergelijkbare strijd aan.

De vermoeidheid en het wegvloeien van de laatste krachten, machteloos moest ik voelen dat ik mijn pas niet meer kon houden. Tijdens het passeren van de laatste kilometerpaal was mijn enige gedachte: ik zal niet opgeven en ik zal doorgaan … zo denken patiënten ook! Wilma kwam voorbij en wist mij nog eens extra to motiveren door mij aan te moedigden!!
Desondanks bleef de laatste kilometer zwaar het hardlopen een moeizame draf . Het monument van de op de Mont Ventoux overleden wielrenner Simpson passeerde ik aan mijn rechterhand, de top was al in zicht maar de laatste steile meters lagen nu echt voor me. Het lopen werd immens zwaar… nogmaals de gedachte: “zal ik even stoppen..? Nee ik ga door!!”

Na 03:07:00 uur bereikte ik dan eindelijk de top van de Mont Ventoux, alwaar ik werd opgewacht door Wilma. Na een lange voorbereiding van meer dan een jaar overheerst dan eindelijk het gevoel van: Yes I dit it !!
De eerste 5 minuten na aankomst op de berg geven een onoverwinnelijk gevoel. Ik ben nog steeds in een roes als ik als eerste weer een klein stukje van de berg afdaal, om Ronald te begeleiden tijdens diens laatste meters. Daarna volgt hetzelfde voor achtereenvolgens Martijn en Fred. Zij allen hebben ook hun doel bereikt.

Voor het RUNFORMS team was het op deze dag een vermoeiend gevecht met een beroemde berg. MS-patiënten moeten door hun ziekte iedere dag een dergelijk gevecht aangaan. Hun hoop is dat er een oorzaak gevonden kan worden voor de ziekte MS, waarbij een kans op herstel en of verbetering van het ziektebeeld geboden kan worden. MS-Research stimuleert al bijna 30 jaar onderzoek naar multiple sclerose (MS) en zij geven voorlichting over MS aan een breed publiek. Daarnaast financieren zij onderzoeksprojecten aan Nederlandse universiteiten en onderzoeksinstellingen en subsidiëren zij patiëntenverenigingen. Dit is ook de reden dat de totale opbrengst van het team “RUNFORMS” volledig ten goede komt aan de stichting MS-Research.

Namens het Team RUN FOR MS.

Wilma, Ruud ,Ronald,Martijn en Stefan.

In het bijzonder gaat onze dank uit naar Fred en Carolien die zich gedurende deze dag bij ons hebben gevoegd!